دانشمندانی که به مطالعه غارها و کارست می پردازند همانند دیگر پژوهشگران در پی اطلاعاتی هستند که تا حد امکان رهنمون پاسخ پرسشها باشد.

غارها پاسخهای مهمی را در خود دارند. بطور مثال غارهایی که فسیلهای جانوران را در خود دارند یا آثار انسانهای دوران کهن را ثبت کرده اند، ارزش بالایی در فهم تغییرات اقلیمی و شرایط محیطی گذشته دارند.

بطور مثال، استالاکتیتها (چکنده ها) و استالاگمیتها (چکیده ها) بر اثر رسوب مواد معدنی موجود در قطرات آب از سقف غار طی هزاران سال رشد می کنند. تجزیه و تحلیل شیمیایی مواد معدنی، شرایط محیطی زمان رسوب را نشان می دهد.

مقطع عرضی یک استالاکتیت، همانند حلقه های درخت، مجموعه ای از حلقه های هم مرکز است که قدیمی ترین لایه در مرکز قرار دارد. آزمایشات پیچیده شیمیایی بر روی ترکیبات معدنی در فاصله های مختلف از مرکز – و در نتیجه در زمانهای مختلف – زمان رسوب و اطلاعات دیگری را مشخص می کند.

ویژگیهای خاصی از اتمهای اکسیژن درون مواد معدنی، اطلاعاتی از دمای غار در زمان رسوب را نشان می دهد که با دمای میانگین سالانه سطح بیرونی سیستم غاری مرتبط است.

استالاکتیتها و غارسنگهای مشابه، اطلاعاتی نیز در مورد پوشش گیاهی محیط بیرون غار می دهند. میزان رشد تشکیلات غاری، بیانگر تغییرات آب و هوایی و میزان رطوبی و خشک بودن منطقه در زمانهای دور هستند. با تغییرات آب و هوایی و نوسانات دمایی در طی هزاران سال، جزییات در ساختار، اندازه و ترکیبات غارها ثبت شده اند.

یکی دیگر از زمینه های مطالعاتی دانشمندان، بررسی تاثیر حل شدن بسترهای آهکی بر میزان دی اکسید کربن در اتمسفر است. نوسان میزان گاز CO2 در جو، به میزان ارسال سالانه این گاز به جو توسط فعالیتهای انسان ارتباط زیادی دارد. بطور کلی تغییرات CO2 در جو، به فرایندهای دیگری نیز که این گاز را کم یا زیاد می کنند، بستگی دارد، مانند رشد گیاهان و اقیانوسهای کره زمین.

تقریبا 15 درصد سطح خشکی های کره زمین مناطق کارستی است. گاز CO2 موجود در اتمسفر بطور طبیعی در آب حل می شود و اسید کربنیک ضعیفی را تشکیل می دهد که نقش مهمی در حل کردن بستر سنگ آهک دارد و در نتیجه موجب تشکیل غارها، حفره ها و کانالهای زیرزمینی در مناطق کارستی می شود. اگرچه فعل و انفعالات شیمیایی مرتبط پیچیده هستند ولی نتیجه این فرآیند بطور خلاصه به این صورت است که مقداری از کربن که در ابتدا بصورت CO2 در اتمسفر وجود دارد در نهایت بصورت کربن محلول در آب بوسیله چشمه ها از درون غارها خارج می شود و به اقیانوسها وارد می شود، اگرچه حجم این مقدار کربن نسبت به مصرف سوختهای فسیلی کم است ولی دانشمندان تلاش می کنند تا مقدار این انتقال کربن و نیز چگونگی توازن با فعل و انفعالات معدنی مرتبط در اقیانوسها را بدانند.

منبع مقاله نوشته کریس گلوز

http://www.irancaves.com/